Nieuws

De masterclass eindelijk weer terug in oude vertrouwde vorm!

18 augustus 2022, 20.00 uur: Openingsconcert van de Masterclass van Willem Brons, Waalse Kerk, Amsterdam

het complete eerste boek van Bachs Wohltemperirtes Klavier

Willem Brons beleeft zowel het eerste als het tweede boek van Bachs Wohltemperirtes Klavier als een spannende ontdekkingsreis, waarbij alle denkbare gemoedstoestanden tot klinken komen. Maar bovenal als een zinvol geheel. Iedere toonsoort maakt immers deel uit van Bachs wonderlijke, muzikale universum van vierentwintig toonsoorten. Er is onderscheid tussen authenticiteit naar de letter en authenticiteit naar de geest. Ook een uitvoering op een modern instrument kan de spiritualiteit en de immense diepgang van de late Bach oproepen als authenticiteit naar de geest de bron van inspiratie vormt.

(Kaartverkoop aan de kerk op de avond van 18 augustus, voor meer informatie willembrons14@gmail.com)

19 tot en met 27 augustus 2022: openbare lessen Willem Brons in kamer 734 van het Conservatorium van Amsterdam, Oosterdokskade 151. Voor aanmelden graag een bericht sturen naar willembrons14@gmail.com, lessen van 10.00-13.00 uur en 14.00-17.00 uur

28 augustus 2022, 14.00 uur: Slotconcert deelnemers masterclass in de Haitinkzaal van het Conservatorium, Oosterdokskade 151 met na afloop een meet & greet met deelnemers & Willem Brons

(Kaartverkoop aan de zaal op de middag van 28 augustus, voor meer informatie willembrons14@gmail.com)


Willem Brons is op 16 december 2018 onderscheiden met de Andreas-penning van de stad Amsterdam

Willem Brons is op 16 december jl. onderscheiden met de Andreas-penning van de stad Amsterdam.Na afloop van zijn recital in de Kleine zaal van het Concertgebouw ontving hij de penning uit handen van de loco-burgemeester en wethouder Kunst & Cultuur Touria Meliani. De Andreaspenning, een onderscheiding van de gemeente Amsterdam, wordt uitgereikt aan personen die voor de stad prestaties met een landelijke uitstraling hebben verricht op het gebied van sport, wetenschap, journalistiek, kunst, politiek, economie, media, onderwijs of musea.

Op 9 oktober jl. nam Willem Brons als geliefd en begenadigd docent afscheid van het Conservatorium van Amsterdam, waar hij sinds 1968 piano, kamermuziek en liedbegeleiding doceerde. Bijna vijftig jaar lang leidde hij met verve en een groot pedagogisch talent verschillende generaties pianisten op. Daarnaast gaf hij vele masterclasses en nam hij plaats in jury’s van belangrijke internationale pianoconcoursen. Hij is daarmee van onschatbare waarde geweest voor de pianomuziek in het algemeen en het Conservatorium van Amsterdam in het bijzonder.

De éminence grise van de Nederlandse pianisten treedt nog steeds veelvuldig op. Hij is een belangrijk vertolker van de muziek van Bach, Beethoven en Schubert, al is zijn repertoire daartoe nooit beperkt gebleven. Ook is hij ambassadeur van het historisch instrument. Naast talrijke recitals heeft hij opgetreden met vele beroemde orkesten en samengewerkt met grote dirigenten in binnen- en buitenland.

Waardig afscheid Willem Brons

Door: Willem Boone


Op 9 oktober 2018 nam pianist Willem Brons na vijftig (!) jaar afscheid als docent piano aan het Conservatorium van Amsterdam.

This image has an empty alt attribute; its file name is image-3.png

Uiteraard ging dat niet onopgemerkt voorbij en tijdens een feestelijke bijeenkomst volgde een waardig afscheid. Direct het begin was al origineel en bepaald onalledaags: pianist Ralph van Raat, oud-student van Brons, sprak hem als volleerd piloot vanachter het stuur van zijn vliegtuig toe, ondertussen vliegend boven het huis van de pianist in Almere. In het filmpje werd de periode waarin hij les heeft gegeven op geestige wijze de ‘Bronstijd’ genoemd. Vervolgens namen Myra Brons, de dochter van de pianist, en Jan Marisse Huizing, oud-collega-docent van Brons, de diverse locaties door waar hij door de jaren heen lesgegeven heeft. Daarbij passeerden de Bachzaal en het gebouw aan de Van Baerlestraat de revue. Uiteraard voerden diverse musici het woord, allereerst pianist David Kuyken, hoofdvakdocent aan het Conservatorium van Amsterdam. Hij zorgde voor een verrassing door (onaangekondigd) met dirigent/pianist Ed Spanjaard een paar vierhandige stukken van Hans Henkemans te spelen, Ouverture en Humoresque. Hierna nam Brons zelf plaats achter de vleugel om twee pijlers uit zijn eigen repertoire te spelen. ‘Ik ben geen feestnummer’, kondigde hij zelf al aan, maar niemand zal het hem kwalijk genomen hebben dat hij Bachs Chromatische fantasie en fuga en Francks Prélude, Choral en Fugue op het programma gezet had. Op zijn kenmerkende serieuze en diep geconcentreerde wijze gaf hij beide werken indrukwekkend gestalte.

Daarna volgden nog toespraken van Lucas Vis (‘Jouw vertrek is een komma, geen punt.’) en Jan Wijn. Laatstgenoemde beschreef op roerende wijze dat zij aanvankelijk “concurrenten” waren, maar na de fusie van een aantal instituten werkten zij lange tijd op prettige wijze samen. Wijn memoreerde dat zij beiden ‘verschillend’ waren en vertelde enkele anekdotes, onder meer dat Brons als geen ander kon vertellen wat het karakter van iedere toonaard was. Hij vertelde ook over een uitvoering van Mozarts Concert voor twee piano’s, waarbij hij al last had van dystonie, die hem later zou noodzaken om lange tijd alleen linkerhandrepertoire te spelen. Hij kon een bepaald loopje niet meer spelen en had gevraagd of Brons dat op zijn piano kon spelen. Aldus geschiedde en de uitvoering verliep verder naar wens.

Na een optreden van het Van Baerle Trio met het langzame deel uit Beethovens Erzherzogtrio, speelde Ralph van Raat een deel uit de Concord Sonate van Ives. Dat bewees eens te meer dat Brons voor veel repertoire openstond en niet alleen voor de componisten met wie men hem vaak associeert. Overigens was het indrukwekkend om tijdens eerder genoemd filmpje te zien aan hoeveel studenten de pianist lesgegeven heeft, niet alleen het aantal studenten, maar ook de diversiteit in nationaliteiten.

Aan het eind van de avond nam Brons zelf kort het woord, al schoten hem al sprekend nog nieuwe zaken te binnen. Hij bedankte op de hem kenmerkende bescheiden wijze zijn leraren, onder wie Karel Hilsum, Piet Kee (bij wie hij orgellessen volgde) en Louis Hiltbrand, maar ook zijn vrouw Noortje en dochter Clara, die een groot aandeel in de organisatie van de avond had. Hij sloot af met de memorabele uitspraak dat je oud wordt ‘als je geen idealen meer hebt’. Daaruit konden alle toehoorders gerustgesteld concluderen dat hij deze op zijn leeftijd gelukkig nog steeds heeft!